جامعه شناسی ادبیات

محتسب، مستي به ره ديد و گريبانش گرفت

مست گفت: اي دوست، اين پيراهن است افسار نيست

گفت: مستي، زان سبب افتان و خيزان مي
روي

گفت: جرم راه رفتن نيست، ره هموار نيست

گفت: مي
بايد تو را تا خانة قاضي برم

گفت: صبح آي، قاضي نيمه شب بيدار نيست

گفت: نزديكست والي را سراي، آنجا شويم

گفت: والي از كجا در خانة خمار نيست

گفت: تا داروغه را گويم در مسجد بخواب

گفت: مسجد خوابگاه مردم بدكار نيست

گفت: ديناري بده پنهان و خود را وارهان

گفت: كار شرع كار درهم و دينار نيست

گفت: از بهر غرامت جامه
ات بيرون كنم

گفت: پوسيده ست، جز نقشي ز پود و تار نيست

گفت: آگه نيستي كز سر در افتادت كلا

گفت: در سر عقل بايد بي
كلاهي عار نيست

گفت: مي بسيار خوردي، زان چنين بي
خود شدي

گفت: اين بيهوده گو، حرف كم و بسيار نيست

گفت: مي
بايد خورند هشيار مردم مست را

گفت: هشياري بيار اينجا كسي هشيار نيست